از هر چیز تازه اش را انتخاب کن در انتخاب دوست قدیمی و گذشته اش را

                                                                   امام علی (ع)         

                 ديوانه

من اگر ديوانه ام ديوانگي از عاشقي

ديوانه را خنديده ام آمد به سر ديوانگي

اي آدم ديبا سرشت ذات تو هست از بهشت

با خود نكن رنگ و ريا اندكي ما بيا

با ما كه جان اين وآن كان داده ايم

ديده ها انديشه ها عشق وعرفان داده ايم

هر كه را ما ديده ايم ديدنيها گفته ايم

اي نديده ديدني از ديده هاي ما ببين  

هر چه را ما ديده ايم عامل ديوانگي است

ديوانه را ديوانه كن اي عامل ديوانگي

پس هر چه گفتم هر چه گفتي هر چه گفت

عامل ديوانگي است ديوانگي ديوانگي      

                                             باران                                                            

                             موعود                               

ما را نشانه از يك ترانه است

                                    ترانه عشق چه مهربانست

اي صاحب جان‚هستي پنهان

                                   تا كي نهاني‚ هستيم زندان

ما را درياب در روز غربت

                                   ما را صدا كن بهر محبت

تو آشنايي ‚ همه غريبيم

                                  جز روي ماهت جايي نبينيم

منتظر آن روز وصاليم

                                 تا تو نيايي ما بي حصاريم

نگاه ما را به در نگاه كن

                                هر جا كه ميري يادي زما كن

                                                      باران  

                            راه دراز  

اين همه راه دراز بهر چه بود

                              اين همه راز و نياز بهر چه بود

بهر جان جانان همه رفتند

                                       بهر يار ياران همه رفتند

  آخر اين راه دراز

                                            آخر اين سوزوگداز

جان و يار بي وفابودند

                                       آنهمه عشق را فنا كردند

كار دل آتش كشيدن بود

                                      كار يار نقشه كشيدن بود

نقشه قلب پر از رازم

                                       نقشه اين دل پر ز ماتم

                                                          باران                

                              گلايه

كتاب سخت دنيا را ورق زد            همان دستان پر گلايه

  گلايه كردنم ديگه تمومه             اي درخت عاشق بي سر وسايه

سايه هايت را عمر با خود مي برد

                                          برگ و بارت راباد با خود مي برد

اي عمر بي رحم چرا سايه ام را بردي

                                            اي باد نادان برگم را چرا خوردي

كار تو بس نامردي است نامردي

                                            با منه بي سايه و برگ چه كردي

اين همه پر و بالم داده بودي

                                            اين همه عشق و حالم داده بودي

در اين دنياي نامرد بادم كرده بودي

                                            هر دم از مستي يادم كرده بودي

با غرورومست وهوشيار كرده بودي

                                             اندكي خود خواه‚ نازم كرده بودي

آنچنان بيرحم زدي بر زمينم

                                           كه تا عمري بجاست طاقت نبينم

تو كردي مرا شرمنده خود

                                           تو مرا خسته كردي مانده در خود

تو آن بي رحم روزگاري

                                           هر چه را دادي باز ستاندي

من از تو نالانم اي بي مروت

                                           من از تو بگذرم سخت و راحت

تو هر چه را ساختم ريختي

                                            هركه را پرداختم بگريختي

من از تو نگذرم اي دار دنيا

                                            تو نامردي اي كار دنيا

اي همه سايه و برگ

                                            خداحافظ تا لحظه مرگ

نيابم ديگر آن شور و حرارت

                                            تو بودي اي بي حرارت ‚بي حرارت

از من شاعر كه باشم خسته از تو

                                           تو خود خسته اي از اين همه درد

                                                                          باران    

                              ببار نبار...

اولین باران پاییزی بارید......                                          

بازم پاییز بازم بارون               بازم بارون بازم پاییز      

بوی نم تو خیابون               افتاده برگای ریزون         

دست ما تو دست هم                یادت نره عاشقتم              

ببر منوتا آسمون             ببینم ابرای مهربون             

بگم بس دیگه نبار              خسته شدم از انتظار            

 اما نه بازم ببار                ببار ای ابرتیروتار           

 منو نسپار دست روزگار        که خستم از این تکرار            

             منو نده به دست تقدیر           که بی تو گیرم گیر         

صدای تو بارونیی               بغض من ساکت ونالونیی       

برای به تورسیدن ای یار        تمام ابرا رو میزنم کنار       

میگم بس بارون بس تکرار    بجای بارون عشقو ببار       

    یادت نره برای آخرین بار     دوست دارم با هزار تکرار

                                                          باران